Categorie archief: Aardappelen

Gezonken veerpont

Juni ‘82 belde Huib, van het veer Nieuwendijk – Tiengemeeten. Z’n pont was gezonken in het haventje van het eiland. Kunnen wij die er even zeer kwiek uithalen? Want de boeren waren daar al aardappels aan het rooien en die moeten allemaal naar de vaste wal. Naar de chips- en frietboer.

We rukten uit met ‘groot materieel’. Theo met de Orca, ik met Furie-2 en met de bok ‘Manus’. We kwamen het haventje in en stelden ons op voor de pont onder water. Op de pont stond nog een Unimog tractor, ook nattig. Naast de pont lag een aanhangwagen geladen met aardappels op zijn kant op de havenbodem. Die wagen was de oorzaak dat de pont was gezonken. Hij was flink zwaar en was een beetje enthousiast aan boord komen rijden. Hij schoot wat te ver door naar het andere eind van de pont. Dat eind ging toen onderwater. Toen werd het dek te steil en hij kon niet meer terugkrabbelen. Op het laatste moment ging de pont scheef op een kant en kukelde de wagen met aarpels eraf. Maar de pont had er toen ook wel genoeg van en zonk gewoon verder…

 

Deze diashow vereist JavaScript.

Wij eerst de Unimog, met een lierdraad van de bok door een voetblok, vastgemaakt op een meerpaal en een boom, een eindje de wal op getrokken. Redding nummer 1.
Toen met Manus de pont achterop vastgepakt, na eerst het andere eind goed op de wal vastgezet te hebben, en een eindje bijgelicht, tot allerlei gaatjes en luiken weer boven water kwamen. Slangen er in en pompen op die pont! Die dreef weer rap. Redding nummer 2.
De bok toen een paar meter naar bakboord verhaald, tot boven de aanhangwagen. Theo z’n duikspullen aan en eens beneden gaan kijken. Die komt boven en zegt: ‘Hij is nog mooi helemaal geladen. Het dekkleed zit nog vast zover ik zien kan en de aarpels zitten er nog in.’ Aardappels zijn niet zo zwaar onder water.
Theo maakt voor en achter een draad vast onder de laadbak op het diepe gedeelte en met de bok zetten we de aanhanger eerst terug op zijn wielen. Een mooie deklast, met het kleed nog strak erover, kwam al een beetje boven. Het is maar een ondiep haventje. Op 4 hoeken draden onder het chassis door en de wagen met piepers heel langzaam op gehesen. Ze moesten even rustig uitlekken. De hele vracht, voorzichtig, weer op de pont gezet. Redding nummer 3 en 4: Een stuks aanhangwagen plus 12 ton beste kleiaardappelen. Het werd net weer licht, ’s morgens.

Korte tijd later kreeg Huib een grotere pont. De vrachtwagens werden toch wel een beetje te groot voor de oude.

(Bron: kustvaartforum via Hoeksche Waard in vroeger tijden met dank aan Geert)

Handgranaten

Vandaag op pad geweest met de Explosieven Opruimings Dienst (EOD). Een boer had twee eigenheimers gerooid, die bij nadere beschouwing beter niet richting Avico verhandeld konden worden.27012009 EOD

Zo kwamen we te weten dat de ene aardappel een ontsteking was, die zijn werk al gedaan had en verder onschulig was. Een stuk oud ijzer dus. Het andere voorwerp was een engelse handgranaat, waarvan de beugel ontbrak. Je weet het wel uit de film: handgranaat in de hand, pin eruit trekken, beugel vasthouden, gooien en… boem. Dit was dus wel een tricky ding en de EOD zou hem ter plekke een koppie kleiner maken.

Hiervoor werd de handgranaat samen met een ander explosief (dat ook gemakkelijk je hand eraf ploft) ingegraven. Kabelhaspel uitrollen en een apparaat aansluiten, waarmee alles geactiveerd kan worden. We stonden er een knap eind bij vandaan, gelukkig wel.

Nog aan één van de mannen gevraagd of dat we nog iemand moesten waarschuwen. Hij draaide zich achteloos om en zei: “Zeg maar, dat ik van haar hou.” Onderstaand de plof van geruime afstand.