Café “Rust wat”.

Aan de Burgemeester de Zeeuwstraat in Numansdorp zat café “Rust wat”, ook bekend als Bas de Man. Tegenwoordig is er een restaurant in gevestigd.

Café Rust wat

Een bezoeker vertelt….

Vanaf de jaren zeventig was het uitgaan in de weekeinden ook in de Hoeksche Waard in opkomst.

Maasdam Dit begon met het in zaaltjes draaien van plaatjes door een vaste groep mensen.
In Maasdam was dit een vaste avond in de zaal van dorpshuis De Hoogt onder leiding van de heer Kats. Later hebben de volgende eigenaren Cris en Jeanette Peters dit nog voortgezet, maar de concurrentie was groot.
In ‘s-Gravendeel draaide ‘Bright Selection” in het cafe tegenover Garage de Geus en veel klanten trok. Op verzoek van Jan van der Pligt, eigenaar van De Posthoorn is deze groep elke zaterdag gaan draaien wat niet alleen de Hoeksche Waardse jeugd aantrok, maar ook van ver daarbuiten. Voor de kroeg en achter de zaal. Na een aantal jaren is De Posthoorn verhuisd naar de Groeneweg in Puttershoek.
Wie niet van dansen in de disco hield ging naar “Bas de Man” in Numansdorp. Een groot dorpscafe dat in de weekeinde uitpuilde van de jeugd. Als je binnenstapte tussen de twee grote ramen aan weerszijden, had je aan de linkerzijde een lange bar. Deze was wel een meter of zeven lang. Na deze bar had je een lege ruimte en aan de achterzijde werd later nog een kleinere bar aangebouwd. Hier waren ook de toiletten.
Vast gezicht achter de bar was Bas de Man. Een vent waar je niet omheen kon kijken. Lengte richting de twee meter en een buik zo rond als de vaten waar hij het bier uit tapte. Ook behoorde Gerrit Kortus tot het vaste personeel van het café. Gerrit, een vent van meer dan twee meter lang, waar niets te gek voor was.
Ruzie was er weinig, maar soms kwam het voor dat er onenigheid was. Dan was het Bas of Gerrit die je zonder iets te zeggen de kroeg uit smeet. Stond je in de weg had je pech, het was hun beiden er aan gelegen dat er geen spanningen waren onder het publiek. Na de ruzie voor het cafe blijven hangen was er niet bij. Geen probleem voor de mannen om je een stukje verderop te brengen. Duidelijk was dat ze geen gelazer in hun kroeg wilde hebben en de gevolgen waren voor een ieder duidelijk.
Als het druk was, en dat was het vaak, dan was het bijna onmogelijk om van voor naar achter te komen. Je mocht daar best een klein kwartiertje voor uit trekken.
Het was schuiven voor en achter iedereen langs maar je kwam er wel. Als je op iemand zijn tenen stond zei je sorry en liep verder.
Parkeren met de auto was wel een probleem, maar de meerderheid kwam met de brommer. Die kon je gewoon tussen de rijbaan en het fietspad dwars parkeren.
Had je een vriendinnetje opgedaan dan was het wel moeilijk een plekje uitzoeken waar je even de nodige aandacht kon schenken aan elkaar. Een geliefde plek was de jachthaven tegenover het schippershuis. Had je een auto dan ging je naar het strandje bij de Haringvlietbrug, Ook de parkeerplaats achter het “Schippershuis” was een goede locatie.
Opvallend was dat je er vaak dezelfde mensen ontmoette, maar je sprak er nooit af. Je ging naar de Posthoorn om te dansen of naar Bas de Man voor de drukte.
Leo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s